Liturgią Wielkiego Czwartku rozpoczynamy Święte Triduum Paschalne – Misterium Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Te najważniejsze dni w roku liturgicznym, stanowią jedno wielkie święto.

Wielki Czwartek to pamiątka Wieczerzy Pańskiej. Jest to dzień ustanowienia dwóch Sakramentów: Eucharystii i Kapłaństwa. Dzień ten przypomina nam też pokorną służbę Chrystusa, który umywał nogi swoim uczniom i pozostawił im przykazanie miłości.

Dzisiejsza liturgia jest skoncentrowana wokół ołtarza – symbolu Chrystusa. On, bowiem jest ołtarzem, na którym dokonuje się Najświętsza Ofiara. Ta sama, którą ustanowił w Wieczerniku w noc przed swoją Męką, jako zapowiedź ofiary doskonałej.

Liturgia nie jest zwykłym przypomnieniem jakichś faktów historycznych, ale dzięki Duchowi Bożemu uobecnia – czyli czyni obecnymi tu i teraz – wydarzenia zbawcze. Dlatego z całą pewnością możemy stwierdzić, że mocą sakramentu gromadzimy się teraz przy Jezusie i Apostołach w tamtą właśnie noc sprzed dwóch tysięcy lat.

W pierwszy dzień Triduum Paschalnego dziękujemy Bogu, za Jego żywą obecność w swoim Kościele w sakramencie Eucharystii, który nie mógł by istnieć bez posługi kapłanów. Dlatego dzisiejszy dzień jest także świętem tych, którym sam Chrystus w sakramencie Kapłaństwa udzielił władzy święceń. Przez nich Chrystus nieustannie jest obecny w swoim Kościele i udziela nam swych łask.

Liturgia Mszy Wieczerzy Pańskiej rozpoczyna się od uroczystej procesji wejścia. W tej procesji idzie cała służba liturgiczna i wszyscy kapłani, którzy w tym dniu koncelebrują Mszę Świętą. Szczególnie wyraźnym jest dziś znak jedności – swoistej komunii Boga i nas, jako Ludu Bożego na czele ze swoimi kapłanami. Koncelebra jest wyrazem jedności kapłaństwa. Zechciejmy w tym dniu otaczać szczególną modlitwą naszych księży, by wiernie wypełniali wezwanie do bycia pasterzami na wzór Dobrego Pasterza.

Na koniec liturgii przeniesiony został Najświętszy Sakrament do Kaplicy Adoracji tzw. „Ciemnicy”, aby tam trwać na modlitwie z Chrystusem, dziękując Panu za Jego obecność, za ofiarę, za Jego miłość i służbę wobec nas. Zechciejmy w ten sposób brać czynny udział w jego Męce.

Obnażenie ołtarza, które nastąpiło po liturgii, ma nam przypomnieć całkowite uniżenie Chrystusa, Jego ogołocenie i wprowadzić nas w pobożny nastrój Wielkiego Piątku.